Mapalad ako.
Mapalad ako na naranasan ko na maging estudyante ng public high school. Bago ko pasukin ang public high school, malaki ang pangmamaliit ko sa public, since galing akong private. Pero marami rin akong realizations nung pinasok ko ang public high school.
Makikita mo kasi ang iba't-ibang mukha ng lipunan. Nakakatuwa rin kasi, mapapaisip ka na ang daming estudyanteng may mga pinagdadaanan sa buhay ( Yung iba working students, yung iba exposed sa vices, yung iba matatalino, yung iba may mga kaya rin sa buhay) kumbaga nagsama-sama sila sa iisang eskwelahan.
Hindi ko man naranasan na maghikahos di katulad ng iba, pero nakita ko ang kanilang mga sakripisyo. Sakripisyo para maitaguyod ang kanilang edukasyon.
Hindi ko rin maiwasan na maikumpara ang buhay ko noong nasa pribadong eskwelahan ako. Parang nais ng konsensya ko na pagsumikapan ko pa lalo... "Huwag mo sayangin yung opportunidad mo, tignan mo yung mga taong nakapaligid sayo..." Pangarap ko ay lalong tumataas sa tuwing nakikita ko yung mga dati kong kaklase sa private. Pero pag nakikita ko yung mga schoolmates ko sa public, nararamdaman ko na dapat matuto akong huwag magdamot sapagkat alam ko ang pakiramdam ng wala. Kaya nangangarap din ako ng may moderasyon.
Natuto akong maging selfish minsan sa point ng buhay ko na sobrang damot ko. Anong naramdaman ko? Hindi ako masaya. Nakikita ko kasi yung mga kaibigan ko na alam kong mas angat ako sa pinansyal na pangangailangan kaysa sa kanila na masaya kahit kaunti lang na bagay ay nagagawa pang magbigay samantalang ako na may kakayahan ngunit nagiging madamot pa. Hindi ko maiwasan ikumpara ang sarili ko.
Naiparamdam sa akin ng pagiging public high school student na dapat matuto tayong "MAGBIGAY". Sabi nga diba "It's better to give than to receive." Maraming mas naghihirap kaysa sa akin kaya naman naramdaman ko na dapat maging mapagbigay.
Mapalad ako na naranasan ko na maging estudyante ng public high school. Bago ko pasukin ang public high school, malaki ang pangmamaliit ko sa public, since galing akong private. Pero marami rin akong realizations nung pinasok ko ang public high school.
Makikita mo kasi ang iba't-ibang mukha ng lipunan. Nakakatuwa rin kasi, mapapaisip ka na ang daming estudyanteng may mga pinagdadaanan sa buhay ( Yung iba working students, yung iba exposed sa vices, yung iba matatalino, yung iba may mga kaya rin sa buhay) kumbaga nagsama-sama sila sa iisang eskwelahan.
Hindi ko man naranasan na maghikahos di katulad ng iba, pero nakita ko ang kanilang mga sakripisyo. Sakripisyo para maitaguyod ang kanilang edukasyon.
Hindi ko rin maiwasan na maikumpara ang buhay ko noong nasa pribadong eskwelahan ako. Parang nais ng konsensya ko na pagsumikapan ko pa lalo... "Huwag mo sayangin yung opportunidad mo, tignan mo yung mga taong nakapaligid sayo..." Pangarap ko ay lalong tumataas sa tuwing nakikita ko yung mga dati kong kaklase sa private. Pero pag nakikita ko yung mga schoolmates ko sa public, nararamdaman ko na dapat matuto akong huwag magdamot sapagkat alam ko ang pakiramdam ng wala. Kaya nangangarap din ako ng may moderasyon.
Natuto akong maging selfish minsan sa point ng buhay ko na sobrang damot ko. Anong naramdaman ko? Hindi ako masaya. Nakikita ko kasi yung mga kaibigan ko na alam kong mas angat ako sa pinansyal na pangangailangan kaysa sa kanila na masaya kahit kaunti lang na bagay ay nagagawa pang magbigay samantalang ako na may kakayahan ngunit nagiging madamot pa. Hindi ko maiwasan ikumpara ang sarili ko.
Naiparamdam sa akin ng pagiging public high school student na dapat matuto tayong "MAGBIGAY". Sabi nga diba "It's better to give than to receive." Maraming mas naghihirap kaysa sa akin kaya naman naramdaman ko na dapat maging mapagbigay.
