2013 - 11 - 03 Sunday
Hindi ko alam paminsan-minsan kung dapat kung ipagpasalamat ang mga angkin kong talento. Tila minsan ito ay parang lason na maaring makasakit sa iba. Aminado ako, marami akong talento, marami akong alam sa iba't ibang bagay. Hindi ko alam ang limitasyon ng aking kakayahan, walang makakahadlang sa pagpapaunlad ng mga ito. Sa sobrang pagmamahal ko sa aking talento at pagpapayabong ng mga ito, yung iba minsan hinihila ka nila pababa, samantalang ang iba ay tinutulak ka pa nila sa progreso ng mga ito.
Bat nga ba ako nagdadrama ng ganito? OA? Hindi ako OA, may lahing writer lang kaya ganito kahalimuyak ang aking mga salita. Sa mabilis na usapan, madalas na ang pagkainis ng aking kapatid. Sabi huwag pumatol sa mga kaaway sapagkat negatibo ito sabi sa bibliya. Hindi ko alam kung bakit naiinis siya sa akin? Minsan nadadamay tuloy ang aking mga talento. Minsan sinisisi ko ang mga ito. Sa sobrang dami kong alam gawin, parang nagkakaroon ng ekspektasyon ang mga nakapaligid sa aking kapatid. Hindi naman kasalanan ang maging magaling sa maraming bagay? Hindi ko naman siya pinapatulan. Kaso minsan, sumosobra na din, ikaw ba naman makatanggap ng" Fuck u" mula sa kanya. Sino bang hindi gaganahan na maging matino? Pero ito sinusubukan na naman ang aking pasensya. Sabi nga ng kaibigan ko, be prepared sa mga test ng patience sa akin when you seek for it through God. Minsan sinasabi ko kada magpepray ako.. Masama ba maging magaling Lord? Alam ko hindi ko dapat pinagdududahan ang aking mga kakayahan, pero paano kung nakakasakit na ito?
Usapang talento ulit. Higit na dalawang buwan na ako sa KND, at nag-eenjoy naman ako. KND? Sila ang tagapaghubog ng aking mga talento. AS IN. Noong anniversary nga, di ko ineexpect na magvaviolin ako. Isa pa naman din sa pinakaayaw kong gawin na alam ko naman gawin ay ang pagpapatugtog nito. Hindi ko talaga ito hilig at napilitan lang ako mag-aral nito. Hindi ko rin alam kung paano nila nalalaman mga talento ko. Kanina nga lang after ng service, kinausap ako ni kuya pie. Nalaman niya na magaling daw ako sa editing stuff, nakita niya ata yung yearbook na inedit ko. Next sunday, ako naman daw gumawa ng mga announcements. Tapos yung mga nasa music minstry naman ineencourage na ipagpatuloy ko ang violin, ewan ko, sadyang mahirap mahalin ang bagay na hindi mo gaano kamahal masyado pero titignan ko pa din kung makakaya ko (ang drama) . Tapos nung nagkaroon ng meeting kanina, pinagagawa naman ako ng layout para sa flyers na ipamimigay. Naku, inalam talaga ng KND kung ano mga talento ko..si Elizabeth, tingin ko siya salarin sa pagpapalaganap nito. ( Malamang, isang taon at mahigit ko na rin siyang kaibigan, kilalang kilala nga talaga ako ng babaeng ito) Kaso, hindi rin maiwasan ang pangamba sa aking puso, may ginagampanan din kasi kong mga adhikain sa pamilya at eskwelahan. Kung kaya ko nga mag kage bunshin no jutsu, aba matagal ko na itong ginawa. Nag-aalala rin ako minsan, baka hindi ko na nabibigyang pansin ang studies ko? at baka hindi ko na rin nabibigyang pansin ang pamilya ko?
HAKUNA MATATA.
Hindi ko alam paminsan-minsan kung dapat kung ipagpasalamat ang mga angkin kong talento. Tila minsan ito ay parang lason na maaring makasakit sa iba. Aminado ako, marami akong talento, marami akong alam sa iba't ibang bagay. Hindi ko alam ang limitasyon ng aking kakayahan, walang makakahadlang sa pagpapaunlad ng mga ito. Sa sobrang pagmamahal ko sa aking talento at pagpapayabong ng mga ito, yung iba minsan hinihila ka nila pababa, samantalang ang iba ay tinutulak ka pa nila sa progreso ng mga ito.
Bat nga ba ako nagdadrama ng ganito? OA? Hindi ako OA, may lahing writer lang kaya ganito kahalimuyak ang aking mga salita. Sa mabilis na usapan, madalas na ang pagkainis ng aking kapatid. Sabi huwag pumatol sa mga kaaway sapagkat negatibo ito sabi sa bibliya. Hindi ko alam kung bakit naiinis siya sa akin? Minsan nadadamay tuloy ang aking mga talento. Minsan sinisisi ko ang mga ito. Sa sobrang dami kong alam gawin, parang nagkakaroon ng ekspektasyon ang mga nakapaligid sa aking kapatid. Hindi naman kasalanan ang maging magaling sa maraming bagay? Hindi ko naman siya pinapatulan. Kaso minsan, sumosobra na din, ikaw ba naman makatanggap ng" Fuck u" mula sa kanya. Sino bang hindi gaganahan na maging matino? Pero ito sinusubukan na naman ang aking pasensya. Sabi nga ng kaibigan ko, be prepared sa mga test ng patience sa akin when you seek for it through God. Minsan sinasabi ko kada magpepray ako.. Masama ba maging magaling Lord? Alam ko hindi ko dapat pinagdududahan ang aking mga kakayahan, pero paano kung nakakasakit na ito?
Usapang talento ulit. Higit na dalawang buwan na ako sa KND, at nag-eenjoy naman ako. KND? Sila ang tagapaghubog ng aking mga talento. AS IN. Noong anniversary nga, di ko ineexpect na magvaviolin ako. Isa pa naman din sa pinakaayaw kong gawin na alam ko naman gawin ay ang pagpapatugtog nito. Hindi ko talaga ito hilig at napilitan lang ako mag-aral nito. Hindi ko rin alam kung paano nila nalalaman mga talento ko. Kanina nga lang after ng service, kinausap ako ni kuya pie. Nalaman niya na magaling daw ako sa editing stuff, nakita niya ata yung yearbook na inedit ko. Next sunday, ako naman daw gumawa ng mga announcements. Tapos yung mga nasa music minstry naman ineencourage na ipagpatuloy ko ang violin, ewan ko, sadyang mahirap mahalin ang bagay na hindi mo gaano kamahal masyado pero titignan ko pa din kung makakaya ko (ang drama) . Tapos nung nagkaroon ng meeting kanina, pinagagawa naman ako ng layout para sa flyers na ipamimigay. Naku, inalam talaga ng KND kung ano mga talento ko..si Elizabeth, tingin ko siya salarin sa pagpapalaganap nito. ( Malamang, isang taon at mahigit ko na rin siyang kaibigan, kilalang kilala nga talaga ako ng babaeng ito) Kaso, hindi rin maiwasan ang pangamba sa aking puso, may ginagampanan din kasi kong mga adhikain sa pamilya at eskwelahan. Kung kaya ko nga mag kage bunshin no jutsu, aba matagal ko na itong ginawa. Nag-aalala rin ako minsan, baka hindi ko na nabibigyang pansin ang studies ko? at baka hindi ko na rin nabibigyang pansin ang pamilya ko?
HAKUNA MATATA.
